چگونه نمادهای IPA خط‌دار را تشخیص داده و تایپ کنیم.

نمادهای خط‌دار را در یک ویرایشگر خالی باز کنید، پیشنهادهای هوشمند IPA را برای مقایسه خاموش کنید و Caps Lock و AltGr را غیرفعال بگذارید. با یافتن موقعیت‌های I، U و O روی صفحه‌کلید نمایش داده شده شروع کنید.

این نمادها را با کشیدن خط روی حروف معمولی یا اعمال فرمت خط‌خورده (strikethrough) ایجاد نکنید. چنین فرمتی ممکن است شبیه یک نویسه خط‌دار به نظر برسد در حالی که متن اصلی بدون تغییر باقی می‌ماند. در این کار، هر کلید یک نویسه Unicode خاص را درج می‌کند. این تفاوت هنگام کپی کردن آوانگاری در فیلد جستجو، ارسال متن ساده یا مقایسه دو نسخه ذخیره‌شده اهمیت دارد.

روی I کلیک کنید تا ɨ درج شود، یک فاصله اضافه کنید، روی U برای ʉ کلیک کنید، یک فاصله اضافه کنید و روی O برای ɵ کلیک کنید. یک فاصله دیگر اضافه کنید، روی Shift کلیک کنید و دوباره روی O برای ø کلیک کنید. کلید O را پس از تغییر وضعیت بررسی کنید: دو سطح آن کاراکترهای صائت متفاوتی هستند، نه اشکال تزئینی جایگزین یک حرف. Shift پس از آن درج به حالت عادی خود باز می‌گردد.

در نمودار صائت، ɨ و ʉ صائت‌های مرکزی بسته هستند، به ترتیب غیرگرد و گرد. دو ورودی دیگر صائت‌های گرد نیمه‌بسته هستند، اما ɵ مرکزی است و ø جلویی است. بنابراین یک حاشیه‌نویسی مفید ویژگی مورد مقایسه را ثبت می‌کند: گردشدگی برای جفت اول و جلویی بودن برای دومی. خود خط قابل مشاهده آن تضادها را به شما نمی‌گوید.

یک فاصله اضافه کنید و روی J کلیک کنید تا ɟ درج شود. یک فاصله نهایی اضافه کنید و برای ɫ روی L کلیک کنید. این‌ها در این مجموعه موقعیت‌های بدون Shift هستند. پیش از هر کلیک، برچسب‌های قابل‌مشاهده روی کلیدها را بررسی کنید، به‌خصوص اگر اخیراً در نمادهای توسعه‌یافته (Extended) کار کرده باشید، جایی که موقعیت L کاراکتر متفاوتی را تولید می‌کند. راهنمای لاتین، یک موقعیت روی صفحه‌کلید را مشخص می‌کند، نه یک ارزش IPA.

نویسه ɟ نشان‌دهنده یک انفجاری کامی واک‌دار است. با j، تقربی کامی، قابل تعویض نیست. نویسه ɫ نشان‌دهنده یک تقربی کناری لثوی واک‌دار نرم‌کامی‌شده یا حلقی‌شده است؛ همچنین از ɬ، سایشی کناری لثوی بی‌واک، متمایز است. حفظ این تضادها زمانی که توصیف کامل را در کنار نماد در طول یک جلسه مطالعه اولیه می‌نویسید، آسان‌تر است.

دانلود متن را انتخاب کرده و فایل را در یک ویرایشگر متن با پشتیبانی از قلم IPA مناسب باز کنید. توالی دانلودشده را با ویرایشگر از چپ به راست مقایسه کنید. توجه ویژه‌ای به ɵ در مقابل ø و ɫ در مقابل ɬ داشته باشید.

نوار را نزدیک سندی که در آن از این نویسه‌ها استفاده خواهید کرد، نگه دارید. وقتی نمادی مشکوک به نظر می‌رسد، آن را با این مرجع شناخته‌شده مقایسه کنید و موقعیت آن در جدول را بررسی کنید. اگر دو برنامه یک نویسه را کمی متفاوت ترسیم می‌کنند، بلافاصله آن را جایگزین نکنید. شکل قلم‌ها می‌تواند متفاوت باشد؛ ابتدا مشخص کنید که آیا نویسه زیرین واقعاً با آنچه در نظر داشتید متفاوت است یا خیر.