صفحه‌کلید نمادهای زیرنویس.

علائم تشدید ترکیبی به صورت بصری به یک پایه قبلی متصل می‌شوند. برای ساخت n̩، n و سپس علامت هجایی ترکیبی را درج کنید. نتیجه فشرده به نظر می‌رسد، اما شامل یک پایه و یک علامت است. قرار دادن caret بعد از یک براکت بسته به جای آن، علامت را در زمینه متنی اشتباه قرار می‌دهد.

کلیدها علائم منفرد را با یک دایره نقطه‌چین نمایش می‌دهند تا اشکال آن‌ها قابل مشاهده باشد. آن دایره یک جای‌نگهدار برای پایه است، نه بخشی از مقدار درج‌شده. آن را در نویسه‌گردانی نهایی قرار ندهید مگر اینکه در حال بحث درباره خود علامت باشید. خروجی ترکیبی را پس از درج، به‌ویژه با فونت‌های ناآشنا، بررسی کنید.

علامت هجایی عمودی در n̩ نشان‌دهنده هجایی بودن است؛ حلقه در n̥ نشان‌دهنده بی‌واکی است. مد در زیر در a̰ مربوط به کیفیت صدا است، در حالی که علامت پایین‌آورنده در e̞ کیفیت مصوت را تنظیم می‌کند. ابتدا ویژگی آوایی درخواستی را انتخاب کنید، سپس علامت آن را انتخاب کنید. از یک نماد مشابه به عنوان یک تکیه کلی استفاده نکنید.

برچسب‌های IPA و نام‌های Unicode اهداف متفاوتی دارند. یک نام Unicode یک نویسه ذخیره‌شده را شناسایی می‌کند؛ قرارداد نویسه‌گردانی کاربرد زبانی آن را ارائه می‌دهد. همان شکل ترکیبی ممکن است در سیستم نوشتاری دیگری معانی دیگری داشته باشد. در تحلیل واقعی، تمایزهایی را که توسط داده‌ها پشتیبانی می‌شوند اضافه کنید و به جای فرض بدیهی بودن تفسیر، ترکیبات کمتر آشنا را توضیح دهید.

این طرح‌بندی عمدتاً علائم تشدید ترکیبی منتخب را ارائه می‌دهد. این یک الفبای کامل از حروف کوچک پایین‌نویس برای نشانه‌گذاری ریاضی نیست و نام پوشه تعیین نمی‌کند که هر ورودی متعلق به یک کلاس IPA رسمی است. برای استفاده آوایی به نمودار IPA و برای شناسایی دقیق نویسه به مرجع Unicode مراجعه کنید.

در لایه پایه، موقعیت آپوستروف علامت هجایی را تأمین می‌کند و o حلقه بی‌واک زیرین را تأمین می‌کند. سایر لایه‌ها ورودی‌ها را اضافه می‌کنند؛ موقعیت‌های خالی در دسترس نیستند. پیشنهادات هوشمند IPA را برای تمرین کلید مستقیم خاموش کنید. اکثر حروف پایه غایب هستند، بنابراین ابتدا متن پایه ارائه‌شده را جای‌گذاری کنید، سپس علامت تشکیل صوتی را در موقعیت دقیق مکان‌نما درج کنید.