یادگیری فراواژه‌های IPA
نمادگذاری زبرزنجیری ویژگی‌هایی مانند تکیه، کشش و مرزها را در کنار آواهای گفتاری فردی ثبت می‌کند. یاد بگیرید که این نشانه‌ها را کجا قرار دهید و یک رونویسی شماتیک کوتاه بسازید که برجستگی را از بلندی واکه جدا می‌کند.
آموزش ویدیویی
نشان‌گذاری نبر و طول
تکیه، کشش و سایر نشانه‌های زبرزنجیری را به یک آوانویسی اضافه کنید و متن خود را ذخیره نمایید.
روایت انگلیسی زیرنویس‌ها: فارسی
مشاهده ویدیو
آنچه خواهید آموخت
- علامت‌های نبر اصلی و فرعی را قبل از هجای مورد نظر قرار دهید.
- کشش مصوت، شکست‌های هجایی و علائم گروه‌بندی بزرگ‌تر را متمایز کنید.
- یک الگوی تکیه-و-بلندی شماتیک را با نمادهای Unicode دقیق جدول تایپ کنید.
چند نماد، تصویری شفاف‌تر
دو سطح تکیه
نشانه بالا نشان دهنده تکیه اصلی و نشانه پایین نشان دهنده تکیه ثانویه است، هر یک قبل از آغازگر هجا.
نمادگذاری مدت زمان
این‌ها a کشیده، نیمه‌کشیده و بسیار کوتاه را نشان می‌دهند؛ برچسب‌ها نسبی هستند و مقادیر میلی‌ثانیه‌ای ثابت نیستند.
تقسیم هجایی
نقطه به طور صریح یک مرز هجایی را در این توالی شماتیک نشان می‌دهد.
گروه‌بندی و پیوند
جدول نمادهای گروه کوچک، گروه بزرگ و پیوند-بدون-وقفه را ارائه می‌دهد؛ قرارداد عبارت‌بندی مورد نظر باید بیان شود.
نبر را قبل از هجا قرار دهید
نشانه‌های تکیه برجستگی را مشخص می‌کنند؛ آنها نشانه‌های تکیه‌گاهی نیستند که روی یک واکه قرار می‌گیرند.
توضیح را بخوانید
علامت تکیه اصلی ˈ یک خط عمودی بالا است که قبل از هجای دارای تکیه، شامل همخوان‌های آغازین آن، قرار می‌گیرد. علامت تکیه ثانویه ˌ یک خط پایین در همان موقعیت است. در توالی شماتیک taˈka، هجای دوم ka دارای تکیه اصلی است. نوشتن takˈa علامت را در جای متفاوتی قرار می‌دهد و ساختار هجایی مورد نظر را مبهم می‌کند. با شناسایی هجایی که می‌خواهید برجستگی آن را نشان دهید، شروع کنید.
نبر می‌تواند شامل مدت، شدت و زیروبمی در ترکیبات مختلف در زبان‌ها باشد. بنابراین صرفاً کلمه دیگری برای زیروبمی بالا یا مصوت بلند نیست. بسیاری از نویسه‌گردانی‌های گسترده، نبر قابل پیش‌بینی را بدون علامت می‌گذارند، در حالی که یک وظیفه آموزشی ممکن است صراحتاً آن را درخواست کند. یک هجای غیرمنبور هیچ نماد نبر اختصاصی اجباری در IPA ندارد. به جای پر کردن هر هجا با یک علامت اضافی، از دامنه نویسه‌گردانی پیروی کنید.
اشکال دو هجایی ابداع شده با نبر اصلی در هجای اول در مقابل هجای دوم.
شکل ابداع شده با نبر فرعی اول و نبر اصلی دوم.
طول را بعد از واحد صوتی آن قرار دهید
علامت طول بعد از صدایی که مدت زمان آن توصیف می‌شود قرار می‌گیرد.
توضیح را بخوانید
علامت طول IPA ː از بخشی که آن را توصیف می‌کند پیروی می‌کند، مانند aː. این یک نویسه Unicode جداگانه از دونقطه صفحه‌کلید معمولی است. علامت نیم‌طول ˑ و علامت کوتاه ترکیبی در ă توصیفات مدت زمان دیگری را ارائه می‌دهند. هیچ‌کدام مدت زمان مطلق را مشخص نمی‌کنند و نیم‌طول نیازی به معنای دقیقاً نصف یک توکن اندازه‌گیری‌شده خاص ندارد. زمان‌بندی واقعی به زبان، گوینده، زمینه و تحلیل بستگی دارد.
طول و کیفیت ویژگی‌های متفاوتی هستند. یک a طولانی‌تر همچنان یک نمایش با کیفیت a باقی می‌ماند مگر اینکه نماد یا علامت تشدید دیگری تفاوت کیفیت را بیان کند. نبر نیز جداست: یک واکه منبور نیازی به داشتن علامت طول ندارد و یک واحد صوتی طولانی نیازی به دریافت نبر اصلی ندارد. اگر تکلیفی یک واکه طولانی در یک هجای منبور را تعیین می‌کند، هر دو قطعه اطلاعات را در موقعیت‌های مناسب خود نشان دهید.
هجای منبور شماتیک که صائت آن به طور صریح طولانی است.
اولی از IPA U+02D0 استفاده می‌کند؛ دومی شامل یک دو نقطه معمولی است و متن یکسانی نیست.
جدا کردن هجاها، گروه‌ها و گفتار متصل
نمادهای مرزی در سطوح مختلف عمل می‌کنند.
توضیح را بخوانید
یک نقطه، شکست هجایی را مشخص می‌کند. خط عمودی | یک گروه کوچک و خط دوتایی ‖ یک گروه بزرگ را در جدول رسمی مشخص می‌کند. این‌ها علائم نگارشی قابل تعویض نیستند و مدت مکث ثابتی را رمزگذاری نمی‌کنند. خط زیرین ‿ پیوند، یا عدم وجود شکست، بین مواد را مشخص می‌کند. هنگام حاشیه‌نویسی گفتار متصل، بیان کنید که قرارداد گروه‌بندی شما برای ثبت چه چیزی در نظر گرفته شده است.
هر نویسه‌گردانی به هر مرزی نیاز ندارد. نبر می‌تواند از قبل آغاز هجا را شناسایی کند، بنابراین قراردادها ممکن است یک نقطه اضافی را حذف کنند. کروشه‌ها نشان‌دهنده بازنمایی‌های صوتی هستند؛ اسلش‌ها واحدهای واج‌شناختی را تحت یک تحلیل علامت‌گذاری می‌کنند. انتخاب‌های خود را ثابت نگه دارید. این نمودار نویسه‌ها را درج می‌کند؛ هجاها را پیدا نمی‌کند، نبر اختصاص نمی‌دهد یا مرزهای گفتار را تعیین نمی‌کند.
مثال ابداعی با شکست هجایی صریح و دو سطح گروه‌بندی؛ نه مکث‌های اندازه‌گیری‌شده.
أنشئ نمطاً للنبر والطول
هجاهای تحت‌اللفظی آماده کنید
«فراواژه‌ها» (Suprasegmentals) را باز کنید و یک خط تمرین خالی شروع کنید. پیشنهادهای هوشمند IPA را خاموش کنید تا حروف ta و ka بتوانند به صورت تحت‌اللفظی وارد شوند.
علامت‌گذاری هجای اول
دکمه تکیه ثانویه ˌ را انتخاب کنید، سپس ta را تایپ کنید. خط کوتاه تکیه باید قبل از t ظاهر شود.
علامت‌گذاری هجای دوم و واکه آن
تکیه اصلی ˈ را انتخاب کنید، ka را تایپ کنید و نشانگر بلندی ː را انتخاب کنید. بررسی کنید که تکیه قبل از k قرار گیرد در حالی که بلندی پس از a قرار دارد.
مقایسه و حفظ نویسه
خط خود را با نمونه مقایسه کنید. از «کپی متن» یا «دانلود متن» برای حفظ محتوای ویرایشگر استفاده کنید و به جای جایگزینی آن با دونقطه، کاراکتر طول IPA را حفظ کنید.
بررسی درک خود
هر سوال را امتحان کنید، سپس استدلال خود را با توضیح مقایسه کنید. این تمرین‌ها در همین صفحه باقی می‌مانند و متن ویرایشگر شما را تغییر نمی‌دهند.
صریح کردن قراردادهای وزنی
بیان کنید کدام جزئیات تکیه و مرز در آن گنجانده شده است. تکیه همیشه بلندی صدا نیست و نشانه‌های گروه‌بندی سکوت اندازه‌گیری شده را مشخص نمی‌کنند.
رونوشت را حفظ کرده و مشاهدات زمان‌بندی را جداگانه به ضبط پیوند دهید؛ IPA جزئیات وزنی (prosodic) زیادی را حذف می‌کند.
گوش دادن به نمودار ضبط‌شده IPAگوش دادن، وب‌سایت انجمن بین‌المللی آواشناسی را باز می‌کند. تمرین‌های اینجا، نت‌نویسی و تفسیر را تمرین می‌کنند؛ آنها تلفظ را ارزیابی نمی‌کنند.