Ucz się znaków diakrytycznych IPA
Znaki diakrytyczne dodają określony szczegół fonetyczny do symbolu podstawowego, taki jak nosowość, przydech lub sylabiczność. Naucz się wybierać znaczące znaki i wstawiać znaki łączące w odpowiednim miejscu bez kopiowania okręgu wyświetlania wykresu.
SAMOUCZEK WIDEO
Dodaj znaki diakrytyczne IPA
Dodaj znaki diakrytyczne do symbolu bazowego i zapisz swoją szczegółową transkrypcję IPA.
Narracja angielska Napisy: Polski
Obejrzyj wideo.
Czego się nauczysz
- Interpretuj powszechne diakrytyki w odniesieniu do ich symboli bazowych.
- Rozróżniaj znaki łączące od modyfikujących liter odstępu.
- Buduj krótką adnotowaną sekwencję i sprawdź jej skopiowany tekst Unicode.
Kilka symboli, wyraźniejszy obraz
Samogłoska nosowa
Łączona tylda dodaje nazalizację do a; w tekście następuje po literze bazowej.
Spółgłoska sylabiczna
Znak pod n wskazuje, że spółgłoska służy jako jądro sylaby.
Przydech
Litera modyfikująca ʰ następuje po t, aby oznaczyć przydech, a nie osobny pełny segment [h].
Artykulacja zębowa
Znak diakrytyczny określa artykulację dentalną dla spółgłoski bazowej.
Dodaj cechę z jakiegoś powodu
Znak diakrytyczny modyfikuje zidentyfikowany dźwięk; sam w sobie nie stanowi pełnej transkrypcji.
Przeczytaj wyjaśnienie
Zacznij od dźwięku podstawowego i zapytaj, jaki dodatkowy szczegół ma znaczenie dla Twojego celu. Nazalizację, dźwięczność, pozycję języka i zwolnienie można przedstawić za pomocą różnych znaków. Na przykład ã dodaje nazalizację do samogłoski a, podczas gdy t̪ określa artykulację dentalną dla t. Są to schematyczne przykłady notacji, a nie twierdzenia o tym, jak każdy język wymawia te litery.
Szczegółowe transkrypcje fonetyczne powszechnie używają nawiasów kwadratowych i więcej znaków diakrytycznych niż szerokie transkrypcje fonologiczne w ukośnikach. Więcej znaków nie czyni analizy automatycznie lepszą. Jeśli cecha jest niezaobserwowana, nieistotna dla zadania lub już przewidywalna w ramach podanej konwencji, dodanie jej może wprowadzić czytelnika w błąd. Zidentyfikuj język, kontekst i zamierzoną szczegółowość przed przedstawieniem adnotowanej formy jako dowodu.
Schematyczne porównanie samogłoski ustnej z nosową.
Schematyczna spółgłoska zębowa; znak doprecyzowuje symbol bazowy.
Oddziel artykulację od funkcji sylaby
Znaki mogą opisywać różne wymiary tego samego dźwięku.
Przeczytaj wyjaśnienie
Znak sylabiczności w n̩ oznacza, że spółgłoska pełni funkcję jądra sylaby. Nie oznacza to, że n stało się literą samogłoskową, jest szczególnie głośne lub koniecznie akcentowane. Znak niesylabiczności w i̯ określa uzupełniający rodzaj informacji: że ten element samogłoskopodobny nie jest jądrem sylaby w wybranej analizie. Funkcję sylabiczną i akcent należy rozpatrywać oddzielnie.
Inne znaki dotyczą produkcji, a nie roli sylabicznej. Podniesione h w tʰ wskazuje na przydech, podczas gdy t̚ wskazuje na brak słyszalnego zwolnienia. Znak przydechu nie jest po prostu instrukcją dołączenia niezależnego [h]. Wykres zawiera również zwolnienie nosowe ⁿ i zwolnienie boczne ˡ, a także znaki dla artykulacji wtórnych, takich jak labializacja ʷ i palatalizacja ʲ. Przeczytaj konkretny opis, zamiast traktować każdy indeks górny jako oddzielny dźwięk.
Schematyczna spółgłoska sylabiczna kontra nie-sylabiczny element samogłoskopodobny.
Schematyczne porównanie przydechu z brakiem słyszalnego zwolnienia; różne szczegóły produkcji.
Oddziel sekwencję tekstu od wyświetlania
Kropkowane koło tablicy jest pomocą wyświetlania, a nie częścią wstawionej transkrypcji.
Przeczytaj wyjaśnienie
Wiele znaków diakrytycznych w IPA jest symbolami łączącymi Unicode. Najpierw wprowadź znak bazowy, po czym bezpośrednio za nim umieść znak diakrytyczny, nie używając w tym celu spacji. Czcionka w ten sposób nanosi wspomniany znak poniżej bądź powyżej bazowego. Inne znaki diakrytyczne, w tym między innymi ʰ i ʲ, funkcjonują jako modyfikujące litery wpisywane normalnie w linijce. W podanych przykładach nadal następują one za odpowiednią spółgłoską, mimo tego różnią się kodowaniem w porównaniu z na przykład łączącą tyldą albo też kołem umieszczanym pod bazą.
i2Speak wyświetla kropkowane koło za samodzielnym znakiem łączącym, dzięki czemu możesz zobaczyć go na przycisku. Wybranie przycisku wstawia sam znak. Znak wpisany po spacji może wizualnie przyłączyć się do tej spacji lub pojawić się jako oddzielony. Czcionki i programy edycyjne mogą również kształtować tę samą sekwencję inaczej. Sprawdź wklejoną transkrypcję w miejscu docelowym, szczególnie znaki ułożone w stos, zamiast oceniać tożsamość znaku wyłącznie na podstawie wyglądu.
Schematyczna konstrukcja: baza a po której następuje U+0303; kółko ilustruje tylko samodzielny znak.
Buduj trzy adnotowane dźwięki
Przygotuj wprowadzanie dosłowne
Otwórz wykres znaków diakrytycznych i rozpocznij pustą linię ćwiczeń w edytorze. Wyłącz inteligentne sugestie IPA, aby wpisane litery podstawowe pozostały dosłowne podczas tego ćwiczenia.
Dodaj nazalizację
Wpisz a, a następnie wybierz przycisk tyldy nosowej. Pokazuje kropkowane kółko na wykresie, ale Twój edytor powinien zawierać ã bez tego kółka.
Dodaj sylabiczność i przydech
Wpisz spację i n, a następnie wybierz sylabiczny. Wpisz kolejną spację i t, a następnie wybierz przydech ʰ. Trzymaj każdy znak obok jego zamierzonej bazy.
Sprawdź zapisaną sekwencję
Porównaj z przykładem i użyj Kopiuj tekst lub Pobierz tekst. Sprawdź wynik w miejscu docelowym; użyj Cofnij, jeśli znak został wstawiony po niewłaściwej bazie.
Sprawdź swoje zrozumienie
Wypróbuj każde pytanie, a następnie porównaj swoje rozumowanie z wyjaśnieniem. Te ćwiczenia pozostają na tej stronie i nie zmieniają tekstu edytora.
Zachowaj interpretowalność adnotacji
Dostarcz legendę dla nieznanych znaków i określ zakres swojej transkrypcji. Ta pomoc w pisaniu nie ocenia mowy.
Zachowaj wzorzec tekstu Unicode. Sprawdź rzeczywiste znaki przed zastąpieniem sekwencji, która po prostu słabo wyświetla się w jednej czcionce.
Posłuchaj nagranego wykresu IPASłuchanie otwiera stronę internetową Międzynarodowego Stowarzyszenia Fonetycznego. Ćwiczenia tutaj praktykują notację i interpretację; nie oceniają wymowy.