Zacznij od podstaw
Dowiedz się, co reprezentuje dany symbol, wykonaj swoją pierwszą transkrypcję i oddziel kategorie dźwiękowe języka od drobniejszych szczegółów fonetycznych.
Miejsce do nauki zapisu fonetycznego, budowania transkrypcji i wprowadzania zrozumienia w praktykę. Eksploruj przewodniki 26 wraz z klawiaturami, tabelami i narzędziami, których używasz.
Podążaj za sekwencją lub przejdź prosto do potrzebnego tematu.
Dowiedz się, co reprezentuje dany symbol, wykonaj swoją pierwszą transkrypcję i oddziel kategorie dźwiękowe języka od drobniejszych szczegółów fonetycznych.
Opisz ruch, czas i wysokość. Użyj małych kontrastów i opracowanych przykładów, aby zdecydować, jakich szczegółów potrzebuje Twoja analiza.
Interpretuj mniej znane symbole, sprawdzaj konwencje źródłowe i zachowaj tekst Unicode niezawodny w dokumentach.
przewodniki 26 · wyjaśnienia, samouczki i praktyka
Wyszukiwarka znaków fonetycznych używając łacińskich liter pozwala uzyskać najlepszy efekt nie przyswajając kodów systemowych. Poprawnie oznacz literę powracając do niej zawsze na żądanie by kontrolować długość wymowy i z pełnym zadowoleniem stworzyć odpowiedni schemat przepisywania.
Użyj bezpośredniego układu klawiatury, aby wprowadzać symbole fonetyczne często spotykane w nauce języka angielskiego. Przećwicz dostarczoną sekwencję, ucząc się, dlaczego klawiatura z angielskimi etykietami nie może wybrać za Ciebie akcentu ani systemu transkrypcji.
Zrozum różnicę między znakiem fonetycznym, jego wyglądem a klawiszem używanym do jego wprowadzenia. Użyj układu Unicode, aby połączyć spółgłoskę podstawową z modyfikatorem przydechu i przenieść wynik do innego dokumentu.
Użyj tradycyjnego układu angielskiego SAMPA, aby bezpośrednio wstawiać wybrane znaki IPA. Dowiedz się, dlaczego pozycje klawiszy tej klawiatury muszą być sprawdzane oddzielnie od konwencji ASCII rozróżniających wielkość liter, używanych w transkrypcji SAMPA.
Dodawaj podniesione modyfikatory fonetyczne świadomie, zamiast traktować je jako dekoracyjne małe litery. Użyj układu symboli indeksu górnego, aby wprowadzić przydech i porównać go z innymi artykulacjami wtórnymi i oznaczeniami zwolnienia.
Użyj układu symboli indeksu dolnego, aby dołączyć wybrane znaki diakrytyczne do poprzedzającej podstawy fonetycznej. Dowiedz się, dlaczego pozycja znaku pod literą nie określa jego znaczenia, i przećwicz nosową sylabiczną za pomocą zweryfikowanego klawisza.
Użyj relacji wizualnych, aby zlokalizować znaki, zachowując oddzielne znaczenia fonetyczne. Przećwicz krótką sekwencję z układu Odwrócone symbole i dowiedz się, dlaczego odwrócony kształt jest odrębnym znakiem, a nie przekształconą zwykłą literą.
Rozróżniaj zwarte retrofleksyjne, nosowe, szczelinowe i aproksymanty poprzez ich pełne opisy. Poznaj domyślne i Shift pozycje w tej starszej kolekcji, w tym znaki, których dźwięki nie są retrofleksyjne.
Nawiguj po mieszanej kolekcji spółgłosek i samogłosek IPA używając ich opisów fonetycznych, a nie nazwy układu. Ćwicz dokładne klawisze domyślne i Shift, zachowując tę historyczną kolekcję odrębną od specjalistycznego systemu extIPA.
Użyj układu symboli przekreślonych bez zakładania, że kreska ma jedno ustalone znaczenie fonetyczne. Porównaj samogłoski centralne, samogłoskę przednią zaokrągloną i kilka różnych spółgłosek, a następnie wstaw je przez zweryfikowane warstwy klawiszy.
Przeczytaj tabelę spółgłosek jako mapę miejsca, sposobu i dźwięczności, a nie listę nieznanych liter. Ćwicz lokalizowanie symboli i odróżniaj zwykłe puste miejsca od zacienionych artykulacji standardowego wykresu.
Rozróżniaj mlaski, dźwięczne implozywy i ejektywy poprzez ich mechanizmy przepływu powietrza, a nie przez nieznane kształty liter. Ćwicz dokładne symbole z wykresu i poznaj ważne ograniczenie Unicode w starszych przyciskach ejektywów.
Odczytuj symbole samogłosek na podstawie uniesienia i wysunięcia języka oraz zaokrąglenia warg zamiast zgadywania z angielskiej pisowni. Użyj tabeli, aby zbudować mały zestaw porównawczy i oddziel barwę samogłoski od akcentu i długości.
Dyftong zmienia jakość samogłoski w obrębie jednej sylaby, więc jego transkrypcja często używa dwóch symboli samogłoskowych. Naucz się czytać ruch, traktując angielskie przykłady z tabeli jako wybory referencyjne specyficzne dla akcentu, a nie jako jeden uniwersalny inwentarz.
Znaki diakrytyczne dodają określony szczegół fonetyczny do symbolu podstawowego, taki jak nosowość, przydech lub sylabiczność. Naucz się wybierać znaczące znaki i wstawiać znaki łączące w odpowiednim miejscu bez kopiowania okręgu wyświetlania wykresu.
Notacja tonów reprezentuje wzorce wysokości dźwięku za pomocą diakrytyków lub liter tonów, interpretowanych w odniesieniu do mówcy i systemu językowego. Poznaj pięć poziomów odniesienia, zbuduj prosty kontur i odróżnij notację wysokości dźwięku IPA od numerów tonów specyficznych dla języka.
Zapis suprasegmentalny rejestruje cechy takie jak akcent, czas trwania i granice wraz z poszczególnymi dźwiękami mowy. Dowiedz się, gdzie umieścić te znaki, i stwórz krótką transkrypcję schematyczną, która oddziela wybitność od długości samogłoski.
Odczytaj afrykatę jako skoordynowane zwolnienie zwarcia w szczelinę, zachowując opis fonetyczny oddzielnie od analizy fonemicznej. Użyj kompletnych sekwencji łączników z wykresu i sprawdź ich komponenty Unicode podczas kopiowania lub edycji.
Ta paleta gromadzi kilka oficjalnych IPA Innych Symboli, dodatkowe szczelinowe, łuki łączące i gotowe sekwencje symboli. Dowiedz się, co wnosi każda grupa, nie traktując wygodnego folderu strony jako jednej klasy dźwiękowej.
Zmień angielski tekst w transkrypcję, którą będziesz mógł wyjaśnić. Zanim wyeksportujesz swoją pracę, naucz się wybierać spośród słownikowych wymów, radzić sobie z nieznanymi słowami, czytać znaki naboru oraz budować użyteczną rutynę uczenia się.
Użyj kontrastów jednodźwiękowych, aby stworzyć ukierunkowaną lekcję fonetyki. Dowiedz się, co dopasowuje wyszukiwarka, jak przeglądać alternatywy słownikowe i jak wybrać przejrzysty zestaw przykładów.
Przeczytaj pisownię, przypomnij sobie dźwięki i celowo porównaj symbole. Dowiedz się, co akceptuje sprawdzacz, jak użyć poprawki i jak zbudować przydatną drugą rundę.
Buduj krótkie ćwiczenie z jasnym celem nauki. Przejrzyj jego modele IPA, wybierz zadanie pasujące do uczniów i wydrukuj czysty arkusz z oddzielnym kluczem odpowiedzi.
Przejdź od celu nauczania fonetyki do przydatnego zestawu słów. Przeszukaj wymowę zamiast pisowni, a następnie połącz pozycję dźwięku, liczbę sylab i wzorce akcentu.
Oddziel dźwięk od kodu użytego do jego zapisu. Ćwicz konwersję notacji, sprawdzaj nieobsługiwane szczegóły i zrozum, dlaczego szeroki zestaw angielskich fonemów nie może zachować każdego rozróżnienia IPA.
Oddziel problem tekstowy od decyzji o wymowie. Znajdź niewidoczne znaki, zrozum znaki łączące i przejrzyj nawiasy bez automatycznego przepisywania poprawnego IPA.
Żadne przewodniki nie pasują do Twojego wyszukiwania. Spróbuj „samogłoski”, „ton” lub „Unicode”.
Przeczytaj przewodnik, posłuchaj odpowiedniego dźwięku na nagranym wykresie IPA, a następnie wyjaśnij swój wybór symbolu. Sprawdź odpowiedzi modelowe dla ćwiczeń pisemnych i wróć do różnicy, którą pominąłeś.
Otwórz nagrany wykres IPAUżyj drukowalnych przewodników jako tematów do dyskusji lub krótkich arkuszy ćwiczeń. Dla każdej transkrypcji zapisz język lub akcent, źródło oraz konwencję transkrypcji szerokiej lub wąskiej. Porównaj analizy z nauczycielem, współpracownikami i odniesieniami językowymi.
Te oryginalne lekcje wspierają naukę notacji. Ćwiczenia nie oceniają wymowy mówionej ani nie zapewniają oceny klinicznej. Źródła są wymienione w każdym przewodniku.