Przygotuj linię porównawczą
Otwórz symbole retrofleksyjne i zacznij od wyraźnie pustego edytora ćwiczeń, zapisując wszelkie istniejące prace przed ich wyczyszczeniem. Wyłącz inteligentne sugestie IPA dla tego ćwiczenia ze stałymi symbolami i pozostaw wyłączone Caps Lock oraz AltGr. Będziesz klikać wyświetlone klawisze, więc widoczny symbol jest bezpośrednią wskazówką tego, co zostanie wstawione.
Traktuj nazwę klawiatury jako wygodną nazwę zbioru. Jej inwentarz zawiera również litery takie jak ç i ɲ, których oficjalne miejsca artykulacji nie są retrofleksyjne. Układ nie może zatem sklasyfikować każdego klawisza za Ciebie. Użyj kolumny retrofleksyjnej wykresu płucnego, aby wybrać konkretny podzbiór wymagany przez zadanie; to rozróżnienie ma znaczenie przy tworzeniu materiałów dydaktycznych.
Wprowadź pary spółgłosek zwartych i szczelinowych
Kliknij klawisz T z symbolem ʈ, dodaj spację, następnie kliknij D z symbolem ɖ. Dodaj kolejną spację, kliknij S z symbolem ʂ, dodaj spację i kliknij Z z symbolem ʐ. Są to klawisze bez wciśniętego Shift na tym układzie. Zanim przejdziesz dalej, przeczytaj powstałą linijkę, zwłaszcza jeśli ostatnio używałeś innej klawiatury, której łacińskie pozycje klawiszy dawały inne znaki.
W każdej z tych dwóch par pierwszy symbol jest bezdźwięczny, a drugi dźwięczny. Zmiana z pary zwartych na parę szczelinowych to zmiana sposobu artykulacji. Zapisz te dwie obserwacje w swoich notatkach zamiast etykietować całą linię jedynie jako litery z haczykiem. Daje to przydatne pytanie do przypomnienia, gdy wrócisz do materiału.
Wybierz poprawną nosówkę
Dodaj spację, kliknij klawisz Shift na ekranie i sprawdź N przed kliknięciem. Przesunięty klawisz N wyświetla ɳ, spółgłoskę nosową retrofleksyjną. Bez Shift, ta pozycja wyświetla ɲ, spółgłoskę nosową podniebienną. To najbardziej użyteczny punkt kontrolny w ćwiczeniu, ponieważ oba znaki mogą wyglądać jak nieznana forma n przy pierwszym spotkaniu.
Po wstawieniu przesuniętego symbolu, stan Shift na ekranie powraca do poziomu bez przesunięcia. Nie zakładaj, że pozostanie aktywny dla następnego wpisu. Jeśli tworzysz kilka wierszy, za każdym razem sprawdzaj wyświetlaną spółgłoskę nosową.
Eksportuj i użyj linii jako ćwiczenia
Wybierz Pobierz tekst i otwórz zapisany plik w edytorze tekstu z czcionką obsługującą IPA. Porównaj wszystkie pięć symboli z edytorem, zwracając szczególną uwagę na końcową nosówkę. Pobrany plik jest kopią tekstową tego, co wpisałeś; nie ocenia wymowy ani nie poprawia błędnego wyboru. Zachowaj plik z własnymi definicjami lub notatkami z kursu.
Na szybką sesję powtórkową ukryj te definicje i zidentyfikuj sposób artykulacji każdego symbolu od lewej do prawej. Następnie powiedz, które dwie pary różnią się dźwięcznością. Jeśli chcesz demonstracji artykulacyjnej, skorzystaj z zasobów uniwersyteckich w źródłach. Klawiatura i2Speak dostarcza znaki; powiązane demonstracje zapewniają oddzielną możliwość sprawdzenia i usłyszenia ich produkcji.
Wybierz właściwą notację
Klasyfikuj według wykresu IPA, a nie według ogonka
Haczyk to wskazówka rozpoznawcza, a nie zasada, która przekształca każdą literę w dźwięk retrofleksyjny. Trzymaj ɳ i ɲ w oddzielnych wierszach porównawczych i zapisz ich różne miejsca artykulacji.
Oddziel symbole przed budowaniem transkrypcji
Rozstrzelony inwentarz pozwala sprawdzić każdy znak niezależnie. Dla rzeczywistej transkrypcji wybierz symbole z mowy i określonych konwencji transkrypcyjnych, a następnie dodaj notację i szczegóły odpowiednie dla tego zadania.
Znajdź niedopasowanie nosowe
Uczeń kopiuje linię docelową jako ʈ ɖ ʂ ʐ ɲ. Który wpis powinien się zmienić i która akcja klawisza tworzy zamierzony symbol?
Porównaj z przykładową odpowiedzią
Dostarczony cel wymaga spółgłoski nosowej retrofleksyjnej. Niesprzężony klawisz N wytwarza zamiast tego spółgłoskę nosową podniebienną. Pierwsze cztery wpisy już pasują do wymaganych par zwartych i szczelinowych.
Często zadawane pytania
Czy retrofleksyjny oznacza, że każdy mówca używa tego samego kształtu języka?
Nie. Jest to kategoria artykulacyjna, a nie obietnica jednej identycznej konfiguracji języka w różnych językach i kontekstach. Używaj opisów specyficznych dla języka i dowodów artykulacyjnych, gdy liczy się precyzyjne twierdzenie o produkcji.
Czy mogę użyć klawiatury, aby zdecydować, czy dźwięk jest retrofleksyjny?
Klawiatura może wprowadzić wybrany przez Ciebie symbol. Nie analizuje nagrania ani nie określa miejsca artykulacji. Podejmij tę decyzję na podstawie odpowiednich dowodów fonetycznych lub materiałów kursowych.
Czy ta linia badawcza powinna mieć ukośniki czy nawiasy kwadratowe?
To lista inwentarzowa, więc ograniczniki nie są tutaj potrzebne. W transkrypcji nawiasy kwadratowe identyfikują zapis fonetyczny; ukośniki identyfikują analizę fonemiczną specyficzną dla języka. Ten wybór to nie tylko kwestia szczegółowości wąskiej lub szerokiej.
Źródła i dalsza lektura
- Międzynarodowe Stowarzyszenie Fonetyczne: interaktywny wykres IPA
Oficjalne wartości symboli, pozycje na wykresie i nagrania demonstracyjne.
- Unicode: Rozszerzenia IPA
Tożsamości znaków i punkty kodowe; kształty glifów różnią się między czcionkami.
- University of Glasgow: Seeing Speech
Demonstracje artykulacyjne do porównywania miejsc i sposobów artykulacji.
Wprowadź to w życie
Otwórz Symbole retrofleksyjne, aby wypróbować przykład, a następnie kontynuuj ćwiczenia praktyczne tematu.
Poznaj przewodnik ćwiczeń
