Klawiatura symboli przekreślonych.

Przekreślone symbole stanowią wygodne grupowanie wizualne. Należące do tej grupy znaki nie dzielą jednego strumienia powietrza, miejsca ani sposobu artykulacji, a dodanie dowolnej kreski do litery łacińskiej nie tworzy niezawodnie nowej wartości IPA. Ucz się każdego kodowanego znaku wraz z jego opisem fonetycznym. W tym układzie każdy dostępny klawisz wstawia wymieniony symbol, a nie uruchamia ogólny algorytm dodawania przekreślenia.

To ma znaczenie przy kopiowaniu między aplikacjami. ɫ to ustalona litera ze środkową tyldą, a nie po prostu zwykłe l z kosmetycznym efektem czcionki. Łączący znak diakrytyczny i wbudowany znak to również różne reprezentacje tekstowe. Użyj faktycznie dostarczonego znaku i sprawdź jego wygląd po skopiowaniu; nie zastępuj go podobnie wyglądającym tylko dlatego, że linia wydaje się podobna.

Wysokie samogłoski centralne ɨ i ʉ różnią się zaokrągleniem: ɨ jest niezaokrąglona, a ʉ zaokrąglona. Ich pozycja na wykresie jest centralna, między przednimi a tylnymi regionami odniesienia. Jest to opis jakości samogłoski, a nie uniwersalna zasada dotycząca zapisanych liter i oraz u. Transkrypcja specyficzna dla języka może używać tych symboli na określonym poziomie szczegółowości.

Zarówno ɵ, jak i ø są samogłoskami półprzymkniętymi zaokrąglonymi, ale pierwsza jest centralna, a druga przednia. Domyślny klawisz o wstawia ɵ; Shift z o wstawia ø. Porównanie tych dwóch z ʉ również oddziela stopień otwarcia od zaokrąglenia: zmiana stopnia otwarcia nie musi oznaczać zmiany zaokrąglenia warg. Zachowaj każdy wymiar wyraźnie w swoich notatkach.

Znak ħ to bezdźwięczny frykatyw gardłowy; h jest normalnie opisane jako bezdźwięczny frykatyw krtaniowy na tablicy. Ich różnica nie polega na tym, że jeden jest po prostu dźwięczny. Podobnie ɟ to dźwięczny zwarty podniebienny, podczas gdy ʄ to dźwięczny implozyw podniebienny. To drugie rozróżnienie dotyczy mechanizmu strumienia powietrza, jak również tożsamości znaku.

Warstwa Shift zawiera również ʡ i ʢ w regionie nagłosowym. Skonsultuj się z ich pełnymi opisami tablicowymi przed użyciem ich w transkrypcji. Klawiatura pokazuje, co można wstawić, a nie która artykulacja należy do Twojego nagrania. Nawiasy kwadratowe wskazują zapis fonetyczny; reprezentacja fonemiczna między ukośnikami dodatkowo wymaga podanej analizy konkretnego języka.