Symbole Dyftongi IPA.

Monoftong jest reprezentowany jako mający stosunkowo stabilną jakość samogłoski; dyftong wiąże się z zauważalną zmianą podczas samogłoski. Symbole w aɪ wskazują na początkową i późniejszą jakość tego zdarzenia. Nie instruują cię, abyś wyprodukował dwie izolowane, równie długie samogłoski z pauzą. Dokładny punkt początkowy, punkt końcowy i czas trwania mogą się różnić u mówiących, nawet gdy szeroka transkrypcja używa tych samych dwóch liter.

Zliczaj sylaby na podstawie analizy materiału mówionego, a nie liczby wydrukowanych znaków. Dwa sąsiadujące symbole samogłoskowe same w sobie nie rozstrzygają każdego pytania o sylabizację. Jeśli zamierzony opis ma dwie oddzielne sylaby, kropka podziału sylaby może to wyjaśnić. Diakrytyk niesylabiczny to kolejne narzędzie w bardziej szczegółowych konwencjach, ale powinno być wyjaśnione, a nie dodawane jako dekoracja.

Grupa Zjednoczonego Królestwa zawiera formy takie jak əʊ dla samogłoski zilustrowanej przez load, podczas gdy grupa USA zawiera oʊ dla goat. Są to znane szerokie konwencje nauczania dla niektórych akcentów. Żaden kraj nie ma jednej jednolitej wymowy. Niektórzy mówcy mają bardziej monoftongiczne realizacje, inne punkty początkowe samogłosek lub połączenia, które sprawiają, że starsze inwentarze nauczania słabo pasują do ich mowy.

Tablica zawiera również sekwencje centrujące i rotyczne. Elementy takie jak ɪɚ i aɪɚ pakują przydatne ciągi symboli, ale nie są dowodem na to, że każdy przykład jest prostym dwuczęściowym dyftongiem lub pojedynczą sylabą. Rotyczność, wygładzanie i liczba sylab zależą od mówcy i analizy. W szczególności przykłady związane z poor lub cure różnią się znacznie; nie wnioskuj o całym inwentarzu akcentu z tych etykiet słów.

Ukośniki oznaczają kategorie fonologiczne w podanej analizie; nawiasy kwadratowe oznaczają reprezentacje fonetyczne. Słownik może używać /eɪ/ dla klasy słów, podczas gdy szczegółowe badanie nagrań wybiera inny symbol początkowy lub dodaje znaki diakrytyczne. Różne poziomy szczegółowości mogą być uzasadnione. Najpierw zapytaj, czy dwie transkrypcje opisują różnych mówców, różne konwencje czy rzeczywiście różne obserwacje.

Tablica dyftongów ma przyciski 22 w swoich dwóch grupach, w tym powtarzające się sekwencje i dłuższe kombinacje. Wybranie jednego wstawia pełny ciąg symboli w miejscu karetki. Nie konwertuje to angielskiego słowa na IPA ani nie decyduje, czy słowo ma jedną czy dwie sylaby. Użyj zewnętrznego wyjaśnienia uniwersyteckiego dla koncepcji, a następnie porównaj rzeczywistą mowę i odpowiednią dla akcentu referencję wymowy.