Tweeklanken IPA symbolen.

Een monoftong wordt weergegeven als hebbende een relatief stabiele klinkerwaarde; een tweeklank omvat een merkbare verandering tijdens de klinker. De symbolen in aɪ geven de begin- en latere kwaliteit van die gebeurtenis aan. Ze instrueren je niet om twee geïsoleerde, even lange klinkers met een pauze te produceren. Het exacte startpunt, eindpunt en timing kunnen verschillen tussen sprekers, zelfs wanneer een brede transcriptie dezelfde twee letters gebruikt.

Tel lettergrepen op basis van de analyse van het gesproken materiaal, niet op basis van het aantal gedrukte tekens. Twee aangrenzende klinkersymbolen alleen lossen niet elke vraag over lettergreepverdeling op. Als de bedoelde beschrijving twee afzonderlijke lettergrepen heeft, kan een lettergreep-scheidingspunt dat expliciet maken. Een niet-lettergreep-diakritisch teken is een ander hulpmiddel in meer gedetailleerde conventies, maar het moet worden uitgelegd in plaats van als decoratie te worden toegevoegd.

De groep Verenigd Koninkrijk bevat vormen zoals əʊ voor de klinker geïllustreerd door load, terwijl de groep VS oʊ voor goat bevat. Dit zijn bekende brede onderwijsconventies voor sommige accenten. Geen van beide landen heeft één uniforme uitspraak. Sommige sprekers hebben meer monoftongale realisaties, verschillende klinkerbeginpunten of fusies die oudere onderwijsinventarissen een slechte match maken voor hun spraak.

Het overzicht bevat ook centrering en rhotische reeksen. Items zoals ɪɚ en aɪɚ verpakken nuttige symboolreeksen, maar ze zijn geen bewijs dat elk voorbeeld een eenvoudige tweedelige tweeklank of een enkele lettergreep is. Rhotische eigenschappen, smoothing en lettergreepaantal hangen af van de spreker en analyse. In het bijzonder variëren voorbeelden geassocieerd met poor of cure aanzienlijk; leid geen hele accentinventaris af uit die woordlabels.

Schuine strepen markeren fonologische categorieën in een gestelde analyse; vierkante haken markeren fonetische representaties. Een woordenboek kan /eɪ/ gebruiken voor een woordklasse, terwijl een gedetailleerde opnamestudie een ander startsymbool kiest of diakritische tekens toevoegt. Verschillende detailniveaus kunnen legitiem zijn. Vraag eerst of twee transcripties verschillende sprekers, verschillende conventies of echt verschillende observaties beschrijven.

Het tweeklankenoverzicht heeft 22 knoppen in de twee groepen, inclusief herhaalde reeksen en langere combinaties. Het selecteren van een knop voegt de volledige symboolreeks in bij het invoegpunt. Het zet een Engels woord niet om in IPA en beslist niet of het woord één of twee lettergrepen heeft. Gebruik de externe universitaire uitleg voor het concept en vergelijk vervolgens de werkelijke spraak en een accent-geschikte uitspraakreferentie.