Poznaj wykres spółgłosek płucnych
Przeczytaj tabelę spółgłosek jako mapę miejsca, sposobu i dźwięczności, a nie listę nieznanych liter. Ćwicz lokalizowanie symboli i odróżniaj zwykłe puste miejsca od zacienionych artykulacji standardowego wykresu.
SAMOUCZEK WIDEO
Porównaj pary spółgłosek
Porównaj spółgłoski według miejsca i sposobu artykulacji, wybierz symbole i zapisz swoją transkrypcję.
Narracja angielska Napisy: Polski
Obejrzyj wideo.
Czego się nauczysz
- Zlokalizuj spółgłoskę według kolumny miejsca i rzędu sposobu artykulacji.
- Interpretuj pozycje bezdźwięczne i dźwięczne w komórce wykresu.
- Wstaw kontrolowane porównanie symboli i wyjaśnij ograniczenia tabeli.
Kilka symboli, wyraźniejszy obraz
Spółgłoski dwuwargowe
Para bezdźwięczna i dźwięczna w tym samym miejscu i sposobie artykulacji.
Spółgłoski szczelinowe wargowo-zębowe
Para dźwięczności, której miejsce i sposób różnią się od p i b.
Dwie nosowe
Bilabialne i dziąsłowe dźwięczne spółgłoski nosowe ilustrują kontrast miejsca.
Dwa sposoby rotyczne
Drżenie dziąsłowe i aproksymant dziąsłowy mają różne opisy tablicowe.
Czytaj w poprzek dla miejsca i w dół dla sposobu artykulacji
Siatka łączy niezależne części opisu spółgłoski.
Przeczytaj wyjaśnienie
Spółgłoski płucne wykorzystują strumień powietrza napędzany płucami; wykres konwencjonalnie opisuje dźwięki mowy płynące na zewnątrz. W poprzek tabeli miejsca biegną od artykulacji w pobliżu warg w kierunku krtani. W dół tabeli rzędy sposobów artykulacji rozróżniają zwarte, nosowe, drżące, uderzeniowe lub klapnięcia, szczelinowe, aproksymanty i kategorie boczne. Komórka ma zatem dwie współrzędne, zanim rozważona zostanie pozycja dźwięczności.
Aby zlokalizować f, najpierw znajdź wargowo-zębową, obszar obejmujący dolną wargę i górne zęby, a następnie szczelinową. Aby zlokalizować p, użyj zamiast tego dwuwargowej i zwartej. Ani kształt litery, ani przykładowe słowo nie zastępują tych współrzędnych. Lokalna tabela zachowuje główną strukturę wykresu z wybranym zestawem symboli podstawowych; nie jest to lista każdego szczegółu spółgłoskowego, jaki mogłaby wyrazić transkrypcja wąska.
Schematyczne porównanie: obie bezdźwięczne, ale różne pod względem miejsca i sposobu artykulacji.
Interpretuj pary, luki i cieniowanie
Pusta komórka i zacieniona komórka wyrażają różne rzeczy.
Przeczytaj wyjaśnienie
Gdzie komórka zawiera dwa symbole spółgłoskowe, lewy element jest bezdźwięczny, a prawy dźwięczny. Ta konwencja wyjaśnia p i b, f i v lub s i z. Nie przenoś konwencji wykresu samogłosek, gdzie sparowane pozycje dotyczą zaokrąglenia, do tabeli spółgłosek. Nagłówek i wiersz są nadal niezbędne: bycie po prawej stronie nie informuje o miejscu ani sposobie artykulacji.
W oficjalnym wykresie zacienione obszary identyfikują artykulacje uznane za niemożliwe. Zwykła niezacieniona luka nie jest tym samym twierdzeniem. Brak dedykowanej litery lub przycisku również nie dowodzi, że powiązana artykulacja nie może wystąpić: diakrytyki i reprezentacje wielosymbolowe mogą dostarczyć więcej szczegółów. Przeczytaj klucz wizualny przed wyciągnięciem wniosków z przestrzeni i unikaj zamieniania tabeli w wyczerpujący inwentarz językowy.
Schematyczny kontrast dźwięczności w obrębie komórki dwuwargowych zwartych.
Schematyczny kontrast dźwięczności w obrębie komórki wargowo-zębowych szczelinowych.
Przejdź od wartości wykresu do transkrypcji
Tablica opisuje dźwięki, podczas gdy analiza języka dostarcza kontekstu.
Przeczytaj wyjaśnienie
Litera z diagramu r oznacza drżączkę dziąsłową, podczas gdy ɹ oznacza aproksymant dziąsłowy. Nie zastępuj symbolu tylko dlatego, że słowo jest zapisywane tą samą literą łacińską. Wskazówka dydaktyczna może pomóc zapamiętać kształt, ale opis fonetyczny jest bezpieczniejszym odniesieniem przy porównywaniu języków lub odmian. Skonsultuj się z podlinkowanymi prezentacjami uniwersyteckimi w celu zapoznania się z rzeczywistymi przykładami artykulacyjnymi.
Użyj nawiasów kwadratowych dla przykładów fonetycznych i ukośników dla analizy fonemicznej, którą wyjaśnisz. Wybór [p] nie określa każdego szczegółu zwolnienia lub czasu trwania, a szeroka reprezentacja nie musi oznaczać każdej przewidywalnej cechy. Zdecyduj o celu transkrypcji przed dodaniem szczegółów. Dla zbioru danych lub zadania zapisz odmianę mówcy i konwencję, aby czytelnik wiedział, jak interpretować Twoje wybory.
Schematyczne rozróżnienie sposobu artykulacji: drżąca kontra aproksymant, bez twierdzenia o wymowie w języku angielskim.
Zrób dwukomórkowe porównanie dźwięczności
Otwórz tabelę
Wybierz Spółgłoski płucne z linków tabeli. Umieść kursor edytora tam, gdzie ma znaleźć się sekwencja; jeśli to konieczne w ćwiczeniu dosłownym, wyłącz sugestie Inteligentny IPA. Na wąskim ekranie przewijaj tabelę w poziomie, aby utrzymać nagłówki w zasięgu wzroku.
Znajdź parę zwartych
W Bilabial i Plosive kliknij p, a następnie b. Dodaj spację w edytorze między wstawionymi symbolami i po parze.
Znajdź parę szczelinowych
W Labiodental i Fricative kliknij f, a następnie v, oddzielając je spacją. Zachowaj kolejność bezdźwięczne przed dźwięcznymi w każdej parze.
Sprawdź, a następnie skopiuj
Porównaj sekwencję edytora z przykładem. Użyj Kopiuj tekst lub Pobierz tekst. Opisz każdą parę według miejsca, sposobu i dźwięczności przed przejściem do innego wykresu.
Sprawdź swoje zrozumienie
Wypróbuj każde pytanie, a następnie porównaj swoje rozumowanie z wyjaśnieniem. Te ćwiczenia pozostają na tej stronie i nie zmieniają tekstu edytora.
Zapisz powtarzalny opis
Użyj tabeli wraz z analizą językową i nagraniami. Może ona uporządkować decyzję o transkrypcji; nie może ustalić inwentarza fonemów ani ocenić mowy osoby na podstawie wpisanych symboli.
Posłuchaj nagranego wykresu IPASłuchanie otwiera stronę internetową Międzynarodowego Stowarzyszenia Fonetycznego. Ćwiczenia tutaj praktykują notację i interpretację; nie oceniają wymowy.