Jak sprawdzić tekst IPA bez zmiany zamierzonych dźwięków.

Otwórz sprawdzanie tekstu IPA i wybierz Wypróbuj przykład. Twój tekst IPA zawiera [gɛt ə:] z niewidoczną spacją o zerowej szerokości po t. Pozostaw wybrane konwencje Pokaż opcjonalne g, r i dwukropek, aby móc zbadać wszystkie trzy decyzje w tym ćwiczeniu.

Inspekcja tekstu zapewnia drugi widok tego samego źródła. Oznaczony niewidoczny znak pojawia się jako widoczna etykieta kodu U+, co pomaga zlokalizować coś, czego inaczej nie można zobaczyć. Etykieta jest pomocą podglądu; nigdy nie jest wstawiana do edytora, schowka ani pobieranego pliku.

Edytor akceptuje do 10,000 znaków. Sprawdzenia aktualizują się podczas pisania. Możesz użyć własnej transkrypcji, ale zachowaj oryginalną kopię, gdy liczy się dokładnie dostarczony tekst. Weryfikator nie przepisuje ani nie normalizuje go w milczeniu.

Znajdź kartę zatytułowaną Niewidoczna spacja o zerowej szerokości. Jej kod U+200B identyfikuje znak bazowy. Wybierz Pokaż w tekście, aby skupić się na jego zakresie w edytorze, a następnie wybierz Usuń ten znak. Widoczna spacja przed ə powinna pozostać, ponieważ jest innym znakiem.

Niewidoczne znaki sterujące nie zawsze są błędne. Łącznik lub znak kierunkowości może pełnić uzasadnioną funkcję w dokumencie mieszanym. Wyjaśnienie daje możliwość jego zachowania. W tym krótkim ćwiczeniu zawierającym tylko IPA, spacja o zerowej szerokości została celowo wstawiona jako artefakt do usunięcia.

Narzędzie dokonuje dosłownej zmiany w podanym zakresie, zamiast przeprowadzać globalne wyszukiwanie i zamianę. Ma to znaczenie, gdy podobnie wyglądające znaki występują gdzie indziej z innych powodów. Lokalizacja znaku pozostaje również wiarygodna po symbolu astralnym, takim jak emoji, którego wewnętrzna długość ciągu różni się od zwykłej litery.

Następnie wybierz spójny znak g. Zarówno g, jak i ɡ mogą reprezentować IPA dźwięczną spółgłoskę zwartą miękkopodniebienną. W tym przykładzie wybierz Użyj IPA ɡ tutaj, aby dopasować wybrane kodowanie w tekście końcowym. W innym dokumencie lepszym wyborem może być Pozostaw bez zmian.

Czytaj dwukropek czy znak długości? Zwykły dwukropek to interpunkcja; ː to trójkątny znak długości IPA. To ćwiczenie zakłada długość po ə, więc wybierz tutaj Użyj znaku długości ː. Nie dokonuj tej samej zamiany w etykiecie takiej jak „Przykład:”, gdzie dwukropek pełni swoją zwykłą rolę.

Opcjonalna wskazówka r postępuje zgodnie z tą samą zasadą, ale może zmienić zamierzony dźwięk: r oznacza drżącą, a ɹ półsamogłoskę. Błędem byłoby automatyczne zastępowanie każdego r tylko dlatego, że dokument dotyczy języka angielskiego. Wyłącz wskazówki konwencji, gdy nie pomagają w zadaniu; sprawdzanie strukturalne pozostaje aktywne.

Punkty kodowe zliczają zakodowane znaki Unicode. Klastry tekstowe grupują znaki zgodnie z zasadami segmentacji przeglądarki. Znaki łączące zliczają oddzielne znaki łączące w źródle. Te liczby mogą się różnić dla sekwencji takiej jak a, po której następuje łącząca tylda.

Żadna z tych liczb nie ustala liczby fonemów. Sekwencja łącznika, dyftong lub specjalistyczna notacja mogą wymagać analizy, której sprawdzacz tekstu Unicode nie wykonuje. Czcionka może również kształtować tę samą podstawową sekwencję na różne sposoby.

Wybierz Cofnij zmianę raz. Ostatnia zmiana narzędzia zostaje cofnięta, przywracając dwukropek, jeśli zastąpienie znaku długości było twoją ostatnią akcją. Zastosuj ten wybór ponownie, aby przywrócić sprawdzony wynik. Cofanie narzędzia zachowuje do 30 stanów na stronie; wpisanie ręcznej edycji rozpoczyna nowy przegląd i czyści tę historię specyficzną dla narzędzia.

Gdy zaakceptujesz lub celowo zachowasz pozostałe wyniki, status informuje, że w tym sprawdzeniu nie ma pozostałych wyników. Czytaj to dosłownie: nie certyfikuje to wymowy, akcentu ani poprawności językowej transkrypcji.

Wybierz Pobierz tekst. Otwórz i2speak-reviewed-ipa.txt w edytorze obsługującym Unicode i porównaj go z [ɡɛt əː]. Plik nie powinien zawierać znaku U+200B, powinien nadal zawierać widoczną spację i używać wybranych znaków. Kopiuj tekst zapewnia to samo aktualne źródło do bezpośredniego transferu.

W przypadku zajęć lub dokumentacji zawodowej zachowaj odpowiedni kontekst wraz z transkrypcją: zamierzoną odmianę, źródło i konwencje zapisu. Jeśli przeglądasz czyjś plik, wyjaśnij, które edycje dotyczyły ukrytego tekstu, a które były świadomym wyborem zapisu. Czysty strumień znaków to jeden przydatny etap przeglądu, a nie substytut analizy fonetycznej.