Jak wpisywać dostarczoną angielską transkrypcję IPA.

Zapisz docelową sekwencję θ, ɪ, ŋ. Otwórz Inteligentny IPA, wyłącz sugestie Inteligentny IPA i wpisz []. Wybierz IPA Angielski z Klawiatury, sprawdź, czy sugestie są znowu wyłączone i pozostaw Shift i Alt Gr wyłączone. Umieść kursor między nawiasami. Utrzymuje to dosłowną interpunkcję oddzielnie od symboli zmapowanych na specjalistycznym układzie.

Angielska etykieta nie czyni tego automatycznym systemem transkrypcji języka angielskiego. Układ zawiera szerszy inwentarz dziedziczony, a odmiany angielskiego różnią się wzorcami dźwiękowymi i konwencjami transkrypcji. W rzeczywistej pracy trzymaj swój słownik, konwencję kursu lub analizę obok edytora. Tutaj symbole są wyraźnie dostarczone, więc możemy ocenić, czy pisanie pasuje, bez oceniania czyjegoś akcentu.

Odszukaj na klawiaturze ekranowej z małą łacińską podpowiedzią t wielki glif θ i kliknij go. Zanim dodasz kolejny znak, przeczytaj tekst w edytorze. θ to bezdźwięczny członek pary szczelinowych zębowych w tabeli IPA. Pobliskie bezpośrednie mapowanie na d generuje ð, co różni się dźwięcznością i nie pasowałoby do tego zadania.

Łacińska podpowiedź identyfikuje pozycję na klawiaturze; nie oznacza to, że każda angielska litera t powinna być transkrybowana jako θ. Poznanie kilku pozycji może przyspieszyć wielokrotne wprowadzanie, ale głównym elementem do sprawdzenia pozostaje duży wstawiony znak. Jeśli fizyczny układ klawiatury różni się od wyświetlanego, wybór z ekranu pozwala uniknąć niepotrzebnego zgadywania.

Kliknij ɪ na pozycji i, następnie ŋ na pozycji m. Powinieneś teraz mieć [θɪŋ]. Samogłoska ɪ ma swoją własną pozycję na wykresie i nie jest zwykłym małym i w innej czcionce. Końcowe ŋ reprezentuje nosową tylnojęzykową; traktowanie tego jako kombinacji pisowni ng pomyliłoby symbol segmentu z dwiema zwykłymi literami.

Przeczytaj linię od lewej do prawej w odniesieniu do dostarczonej sekwencji. Jeśli znak jest błędny, wybierz ten znak i wybierz zamierzony klawisz ekranowy, aby go zastąpić. Dodawanie akcentu, długości lub innych szczegółów, których zadanie nie określiło, nie przynosi korzyści. Bardziej skomplikowanie wyglądająca linia niekoniecznie jest wierniejszą transkrypcją.

Wybierz Pobierz tekst i otwórz i2speak.txt w edytorze tekstu obsługującym Unicode. Potwierdź oba nawiasy i wszystkie trzy dostarczone symbole. Jest to ta sama sekwencja tekstu, którą powinieneś widzieć w przeglądarce; edytowalny plik tekstowy jest przydatny do przenoszenia notatki do dokumentu lub zachowania symboli niezależnie od wizualnego stylu strony.

Gdy próbka należy do rzeczywistego materiału badawczego, dodaj jej kontekst w otrzymanym dokumencie: słowo lub wypowiedź, odmianę języka, źródło i konwencję transkrypcji. Używaj nawiasów kwadratowych dla notacji fonetycznej i ukośników dla analizy fonemicznej określonego systemu. Nie zmieniaj nawiasów tylko dlatego, że linia jest krótka, szeroka lub łatwa do odczytania.