Dodaj adnotację do dostarczonego wzorca prozodycznego w IPA.

Otwórz suprasegmentalia z pustym edytorem ćwiczeń i wyłącz inteligentne sugestie IPA dla liter dosłownych i nawiasów. Podziel dostarczony wzorzec na trzy zadania: akcent na ta i ka, czas trwania na końcowym a w ka oraz podziały na granicach grup i sylab. To planowanie pozwala uniknąć traktowania każdego znaku jako wymiennej pauzy lub akcentu.

Akcent dotyczy wyrazistości sylaby i może obejmować różne kombinacje wysokości, czasu trwania i intensywności. Długość dotyczy czasu trwania segmentu, podczas gdy granica opisuje strukturę lub grupowanie. Te wymiary mogą współistnieć. Długa samogłoska nie jest automatycznie tą z akcentem głównym, więc zadanie wyraźnie podaje oba, zamiast polegać na domniemanej relacji.

Wpisz otwierający nawias kwadratowy, wybierz akcent poboczny ˌ i wpisz ta. Wybierz akcent główny ˈ i wpisz ka, a następnie wybierz ː. Zanim przejdziesz dalej, sprawdź w edytorze: dolna kreska powinna znajdować się przed t, górna przed k, a znak przedłużenia bezpośrednio po samogłosce drugiej sylaby.

Znaki akcentu umieszcza się przed nagłosami sylab, a nie między spółgłoską nagłosową a jej samogłoską. Znak długości umieszcza się po a, a nie przed ka. Te zasady rozmieszczenia sprawiają, że wynik jest czytelny bez dodawania zwykłego akcentu nad samogłoską. Znaki IPA również zachowują rozróżnienie, które mogłoby zostać utracone, gdyby zastąpić je przecinkiem, apostrofem lub dwukropkiem tylko dlatego, że wyglądają podobnie.

Wpisz spację, wybierz pasek grupy mniejszej |, następnie wpisz spację i pa. Wybierz kropkę podziału sylaby z wykresu i wpisz ku. Dodaj spację, wybierz znak grupy większej ‖ i zamknij zewnętrzny nawias. Spacje wokół pasków grupy pomagają przykładowi pozostać wizualnie przejrzystym bez zmiany roli znaków.

Kropka określa granicę między pa i ku. Pojedyncze i podwójne kreski reprezentują różne poziomy grupowania zgodnie z konwencją oficjalnego wykresu. Nie są one obietnicami konkretnych długości pauz. Żaden akcent nie był wymagany dla drugiej części tego ćwiczenia, więc nie wymyślaj dodatkowych znaków akcentu tylko po to, by wypełnić to, co wygląda jak pusta pozycja.

Odczytaj wiersz w takiej samej kolejności jak w przypadku polecenia: akcent poboczny, akcent główny, długość, mniejsza grupa, granica sylaby i większa grupa. Takie sprawdzanie rola po roli jest bardziej niezawodne niż podjęcie decyzji, że gotowy ciąg po prostu wygląda jak IPA. Następnie użyj opcji Pobierz tekst i otwórz zapisany plik.

Zweryfikowany plik zachowuje dokładny przykład powyżej, w tym IPA długość ː i pojedynczy znak grupy głównej ‖. Zachowaj wyjaśnienie wzoru wraz z linią, jeśli użyjesz go w notatkach. Nawiasy fonetyczne identyfikują reprezentację, ale nie określają, jak szczegółowy musi być zapis. Prawdziwa transkrypcja wymaga własnego języka, mówcy i konwencji adnotacji.