Symbole Samogłoski IPA.

Wykres samogłosek jest mapą referencyjną. Jego wymiar pionowy biegnie od przymkniętych w stronę otwartych, podczas gdy wymiar poziomy biegnie od przednich przez środkowe do tylnych. Te terminy opisują konfigurację języka używaną do tworzenia samogłoski. Zaokrąglenie warg dodaje kolejny wymiar, którego nie można pokazać samą pozycją. Zacznij od zlokalizowania symbolu, a następnie przeczytaj jego opis, zamiast przypisywać mu dźwięk znanej litery pisanej.

Pozycje są użytecznymi punktami odniesienia, a nie fotografiami języka ani gwarancją, że każdy mówca produkuje identyczny dźwięk. Język może używać tylko niewielkiej części dostępnej przestrzeni samogłoskowej. Bardziej szczegółowe opisy fonetyczne mogą dodać diakrytyki między tymi jakościami referencyjnymi. Diagram i2Speak zawiera przyciski symboli 28 i dodatkowe etykiety wysokości, aby pomóc Ci je znaleźć; nie jest to lista angielskich samogłosek 28.

Para i y pozwala porównać przednie samogłoski, utrzymując podobną wysokość i zmieniając zaokrąglenie warg. Para ɯ u dokonuje tego samego porównania z tyłu wykresu. Zaokrąglone samogłoski nie ograniczają się zatem do tyłu, a nieznana zaokrąglona przednia samogłoska nie jest po prostu angielską literą wymawianą z dodatkowym naciskiem. Zidentyfikuj wszystkie trzy wymiary przed podjęciem decyzji, który symbol należy do transkrypcji.

Barwa samogłoski różni się również od czasu trwania. Wpisanie iː dodaje znak wzdłużenia po i; nie zamienia i na inny symbol oznaczający barwę samogłoski. Podobnie e i ɛ zajmują różne strefy wysokości, nawet kiedy oba te dźwięki są dość krótkie. W tym wypadku opieranie się na angielskiej pisowni bardzo zwodzi: taka sama pisownia może towarzyszyć różnym dźwiękom, a taką samą samogłoskę można zapisać na kilka sposobów. Przykładowe słowa to tylko pomoc ułatwiająca zapamiętanie w poszczególnych akcentach.

Schwa ə jest powiązane z wieloma zredukowanymi sylabami w języku angielskim, ale sylaby nieakcentowane mogą zawierać inne samogłoski. W różnych językach ə może również występować z akcentem. Nie zastępuj automatycznie każdej nieakcentowanej samogłoski przez ə. Zdecyduj, jakiej jakości samogłoski potrzebujesz, na podstawie opisywanej wymowy oraz konwencji twojego kursu, słownika lub projektu badawczego.

Nawiasy kwadratowe, takie jak [ə], identyfikują reprezentację fonetyczną. Ukośniki, takie jak /ə/, identyfikują kategorię fonologiczną w konkretnej analizie języka. Szeroka transkrypcja może celowo używać konwencjonalnego symbolu bez rejestrowania każdej małej różnicy fonetycznej. Do ćwiczeń słuchowych użyj zewnętrznej interaktywnej tabeli Międzynarodowego Stowarzyszenia Fonetycznego; przyciski na tej klawiaturze wstawiają tekst i nie odtwarzają nagrań.